Highway To Hell

Lieve vrienden, ik ga even pauze nemen. Ik moet dingen op orde stellen en tijd vinden om mezelf wat rust te geven. Er zijn in het leven dingen die je liever niet meemaakt maar zoals we allemaal al wel ontdekt hebben....soms hebben we het niet in de hand. Misschien kan ik er later wat meer over vertellen, maar niet nu, ben veel te moe en weet het zelf niet nu. Ik wil alleen maar dat jullie begrijpen waarom je misschien even niets van me hoort, dat wil niet zeggen dat ik niet aan jullie denk! Dankzij deze space heb ik mensen leren kennen die ik nooit meer zou kunnen missen, die meer geworden zijn dan vrienden, die meer voor me betekenen dan ik ooit zou kunnen vermoeden en die mij ook het gevoel geven van echt iets te betekenen voor hun! Jullie weten het en ik kan jullie daar niet hard genoeg voor bedanken! Wat ik altijd zo gemist heb, zo naar verlangd heb krijg ik dan van mensen die ik maanden geleden niet eens kende. De laatste dagen is er genoeg geweent geweest, tijd om op adem te komen. Geen zin om terug in het ziekenhuis te belanden!

Ik hoop gauw weer terug te zijn, voor jullie een dikke knuffel, dikke kus en een dikke merci omdat jullie er zijn!!!!!!

Wanneer het uit een kindermond komt is het altijd puur, eerlijk, recht uit het hart, weinig over nagedacht. Met ander woorden...je kan je er ziek mee lachen, je word rood tot achter je oren, kan hard aankomen maar zo heerlijk echt! Als je erover nadenkt dan kan je je wel dingen herrinneren die je nu kompleet anders ziet dan wanneer je een kind was, hoe simpel een kind eigenlijk nadenkt.

Hier pen ik een paar dingen neer die uit de mond van mijn kinderen kwamen:

Ken: Op een ochtend in het weekend had ik bij de bakker broodjes meegebracht, op de bovenkant van de broodjes lag er een laagje bloem ( boerenpistolets noemen we ze ). Ken at er met smaak van maar ik had toch gezien dat hij aan iets zeer ernstig aan het denken was, kan je van zijn gezicht aflezen. Maar hij zei niets en at zijn broodje op...wanneer hij gedaan had vroeg hij zoals altijd of hij van tafel mocht. Hij ging aan de kraan zijn mond en handjes proper maken en toen kwam het er met een zucht uit. " Seg mama, nu word het wel eens tijd dat de bakker eindelijk nieuwe broodjes gaat maken om te verkopen zalle! " Ik vroeg hem waarom dan? " Wel deze zullen al wel oud zijn want ze hangen vol met stof! "

Nikki: Een paar jaar geleden is mijn (groot)moeder overleden, Nikki was toen 8 en Ken 5. Ze waren dus nog klein om alles goed te beseffen, ik dacht wel dat ik alles goed had uitgelegt en ze mochten me altijd alles vragen had ik gezegt. Wel die lieverds zaten blijkbaar nog met heel wat vragen die ze me niet zo goed durfde te stellen omdat ze bang hadden om me te kwetsen. Een week of twee na de kerkdienst zaten we in de auto en ik zag dat de kinderen op de achterbank over iets aan het discussiëren waren maar ik kon het niet verstaan. Ik vroeg wat er was maar Ken mocht niks zeggen van Nikki, na lang aandringen zei Nikki dat ze iets wou vragen maar ze durfde niet goed omdat ze bang was dat ik verdrietig of boos ging worden. Ik beloofde natuurlijk dat ik zeker niet boos ging worden en toen kwam het. " De moe is toch gecremeerd he mama ?", ik antwoorde dat dat juist was en dat ik dat allemaal toch uitgelegt had. " Ja maar... is dat dan zoals bij de kippen op de markt aan een spit in de oven mama?" Ocharme nu hadden die twee bijna 14 dagen met het idee rond gelopen dat hun overgrootmoeder aan een spit in de oven gehangen had! Tja voor hun is een oven een oven zoals in de keuken....maar we hebben er wel enorm om gelachen hoor!

Ken: We zaten met ons drietjes gezellig aan tafel na een drukke schooldag toen Nikki iets wou vertellen. Ze had op school die dag een film gezien die over autisme ging, Ken heeft een vorm van autisme ( ik noem het altijd een "vorm van" omdat er zoveel verschil in is) en dat wou ze even vertellen maar kon niet direkt op het woord komen. Nikki: " we hebben vandaag een film gezien over dat ding waar onze Ken die testen heeft voor moeten laten doen in dat groot ziekenhuis...hoe noemt dat nu weer...." Ken: " wel LESBISCH he Nikki, weet ja dat niet meer!!! " Dan kom je even niet meer bij en Ken maar meelachen.

Nikki: Op 19/11 is onze poes bevallen van 4 mooie kittens, dus werd het tijd om met onze kater naar de dierenarts te gaan. We kunnen geen één van die lieve kittens weg doen, dus moeten we ervoor zorgen dat er zeker geen meer bij komen. Vijf katten binnen is meer dan genoeg! Met een klein hartje en veel medelijden deden we onze kater dus naar de dierenarts. We hadden verwacht dat hij heel suf ging zijn als hij terug thuis kwam maar dat viel heel goed mee. Met wat extra aandacht van ons allemaal was hij vlug weer de oude. Na een paar dagen ging ik eens kijken of het wondje goed genas en zei tegen Nikki dat ze eens moest komen kijken omdat het toch maar een raar zicht was zo kaal en met een korstje erop. Toen ze het zag zei ze heel droog : " ach mama , zijn balletjes zien er nu wel krokant uit he! ".....

En zo zijn er wel dagelijks dingen waar ik me ziek mee lach....laat het zo nog maar lang doorgaan....

Nog even en we kunnen terug rondtoeren met m'n botsautootje...pff het wordt tijd want dat openbaar vervoer is niks voor mij! Een hele bus vol volk en niemand die wat zegt...niet als deze persoon meereist hoor...ik laat ze wel praten. We hebben maar een paar keer moeten gebruik maken van de bus...telkens was er wel een show bij. Mijn zoon zijn specialiteit...olifanten immiteren...rare geluiden maken...je ziet de mensen dan krampachtig hun best doen om niet te lachen...verloren moeite want mijn zoon gaat door tot ze lachen...ik zou soms onder de stoelen kruipen dan!

En duur dat openbaar vervoer...snap er niks van...beter voor het milieu maar niet voor mijn portemonnee!

Ik zal blij zijn wanneer ik weer in dat vertrouwd bakje zit! Hopelijk gaat hij nog een jaar of twee mee...hij is nog maar vijf jaar maar met mij als chauffeur telt dat wel dubbel! De garagist stelde me van alle vragen...wat ken ik nu van auto's?! Een hele preek gekregen van mijn pa. "Sarah, wist je dat er geen water meer in de auto zat?", wel ja pa dat wist ik, de sproeiers deden het niet meer. Maar blijkbaar ging het om een ander plaatsje waar nog water nodig was...hoe kan ik dat nu weten!!!! Ik vergeet al om de benzinetank te vullen...zal ik de rest ook nog moeten nazien! Daar hou ik me niet mee bezig...hopelijk gaat mijn pa dat nu wat mee in de gaten houden.

Heb al heel wat grappige situaties meegemaakt in de garage...nieuwe auto gekocht en na een paar weken ging ik reklameren dat mijn stuur scheef stond...je wil het antwoord niet weten!!! Ben ik beschaamd dan? Nee joh...dat ding gebruik ik om lekker rond te hobbelen en de rest moet ik niks van kennen...

Wel een gepeperde rekening...1600 euro...wanneer ik die moet overhandigen gaat de man toch hard moeten trekken aan de biljetten zalle! Grrrr

Gezinsuitbreiding...

Wel niet gepland...maar zeer welkom! We hebben nog een tijdje getwijfeld maar nu is het toch duidelijk zichtbaar....nee ik ben niet zwanger! Onze poes Odette gaat voor extra volk zorgen in ons gezinnetje. Eindelijk eens goed nieuws...alhoewel het eigenlijk de bedoeling niet was.

Onze poezen komen niet buiten...dus weten we zeker wie de papa is. Niet( gedacht dat het ging lukken. Toen ik ze zag prutsen dacht ik...geen paniek daar komt nooit iets van ! Toch dus. De geniepigaards! Ik hoop dat ik een goeie thuis kan vinden voor de poesjes...eentje gaan we toch maar houden... Dat gaat niet anders natuurlijk!

Onze toekomstige mama doet niets anders dan eten en slapen...ze vreet de oren van m'n kop!

Als de kittens er zijn dan gaat de kater (Firmin) toch een bezoekje moeten brengen aan de dierenarts! Ocharme, heb al medelijden met de stakker... Onze andere kattin (Irma) laat zich niet zo makkelijk vangen door die Firmin...ze is heel ijdel en geen simpel karakter zalle...

Volgens mij onze kater!!!

Vrijdag 2 november...wat een pechdag! Eigenlijk begon de dag best gezellig...begon! Na een lekker ontbijt even gezellig naar de markt...de regen kon me niet veel schelen. Na de markt nog wat boodschappen doen voor moemoe en dan naar huis. Ondertussen was het al middag en moest ik mijn zus naar huis brengen, ze komt regelmatig logeren in't weekend en in de vakanties. Zij word bijna 15 en is dus maar 3 jaar ouder dan mijn dochter, zij zijn hartsvriendinnen en zijn dus graag zoveel mogelijk bij elkaar.Gezellig hier in huis als ze samen zijn, mijn zus (Rebecca) is heel wat rustiger dan mijn dochter ( Nikki) ...Nikki is een echt "haantje de voorste"! We stappen samen in de auto maar ver zijn we niet geraakt...aan het einde van de straat hoorde ik een knak en mijn auto deed niks meer...gedaan. Wat doet een mens dan? Naar papa bellen...effe gekeken en waar ik voor vreesde was dus werkelijk waar...distributieriem kapot! Wat mij dan intresseerd is wanneer de auto terug klaar is en wat het gaat kosten...dit weekend heeft hij geen tijd en het zal toch zeker een 1000 euro gaan kosten! 

denk ik dan!!! Juist voor een 300 euro kosten bij de tandarts, een verhuis in aantocht, de feestdagen komen eraan....pfffffffffffff! Had ik dat 's morgens geweten dan had ik niet uit mijn bed gekomen.  

 Dan die lieve tienerdochter van mij...mama, het word tijd om mijn haar eens een ander kleurtje te geven he! Haar lange blonde haren moeten chocoladebruin worden. Dus wij naar de winkel en een nieuw kleurtje halen...het uit haar hoofd praten lukt toch niet...ach en zolang ze haar lange haar niet wil afscheren is het niet zo erg zeker?! Dan beslist ze ook maar even dat ze het maar beter kan uitmaken met haar vriendje want twee weken is toch wel lang he! Ocharme het ventje is er niet goed van...en ik ook niet...ik wist niet dat ik zo gevoelig was voor die dingen. Het is nu ook wel een hele mooie jongen, heel beleefd, heel lief, alles is goed voor hem en hij overlaad haar met complimentjes. Nu weet hij niet wat hij verkeerd heeft gedaan...hoopt nog altijd dat het goed komt! Ook al is het maar puberliefde...het kan verdomd pijn doen! Ik zal me er maar niet mee bemoeien...ik heb ze toch proberen duidelijk te maken dat ze voorzichtig moet zijn om geen mensen te kwetsen. Ik denk dat ze dat pas gaat begrijpen als ze dat zelf eens meemaakt...

Ik hoop dat volgende week een beetje possitiever gaat zijn en dat mijn autootje snel klaar is...