Wanneer het uit een kindermond komt is het altijd puur, eerlijk, recht uit het hart, weinig over nagedacht. Met ander woorden...je kan je er ziek mee lachen, je word rood tot achter je oren, kan hard aankomen maar zo heerlijk echt! Als je erover nadenkt dan kan je je wel dingen herrinneren die je nu kompleet anders ziet dan wanneer je een kind was, hoe simpel een kind eigenlijk nadenkt.

Hier pen ik een paar dingen neer die uit de mond van mijn kinderen kwamen:

Ken: Op een ochtend in het weekend had ik bij de bakker broodjes meegebracht, op de bovenkant van de broodjes lag er een laagje bloem ( boerenpistolets noemen we ze ). Ken at er met smaak van maar ik had toch gezien dat hij aan iets zeer ernstig aan het denken was, kan je van zijn gezicht aflezen. Maar hij zei niets en at zijn broodje op...wanneer hij gedaan had vroeg hij zoals altijd of hij van tafel mocht. Hij ging aan de kraan zijn mond en handjes proper maken en toen kwam het er met een zucht uit. " Seg mama, nu word het wel eens tijd dat de bakker eindelijk nieuwe broodjes gaat maken om te verkopen zalle! " Ik vroeg hem waarom dan? " Wel deze zullen al wel oud zijn want ze hangen vol met stof! "

Nikki: Een paar jaar geleden is mijn (groot)moeder overleden, Nikki was toen 8 en Ken 5. Ze waren dus nog klein om alles goed te beseffen, ik dacht wel dat ik alles goed had uitgelegt en ze mochten me altijd alles vragen had ik gezegt. Wel die lieverds zaten blijkbaar nog met heel wat vragen die ze me niet zo goed durfde te stellen omdat ze bang hadden om me te kwetsen. Een week of twee na de kerkdienst zaten we in de auto en ik zag dat de kinderen op de achterbank over iets aan het discussiëren waren maar ik kon het niet verstaan. Ik vroeg wat er was maar Ken mocht niks zeggen van Nikki, na lang aandringen zei Nikki dat ze iets wou vragen maar ze durfde niet goed omdat ze bang was dat ik verdrietig of boos ging worden. Ik beloofde natuurlijk dat ik zeker niet boos ging worden en toen kwam het. " De moe is toch gecremeerd he mama ?", ik antwoorde dat dat juist was en dat ik dat allemaal toch uitgelegt had. " Ja maar... is dat dan zoals bij de kippen op de markt aan een spit in de oven mama?" Ocharme nu hadden die twee bijna 14 dagen met het idee rond gelopen dat hun overgrootmoeder aan een spit in de oven gehangen had! Tja voor hun is een oven een oven zoals in de keuken....maar we hebben er wel enorm om gelachen hoor!

Ken: We zaten met ons drietjes gezellig aan tafel na een drukke schooldag toen Nikki iets wou vertellen. Ze had op school die dag een film gezien die over autisme ging, Ken heeft een vorm van autisme ( ik noem het altijd een "vorm van" omdat er zoveel verschil in is) en dat wou ze even vertellen maar kon niet direkt op het woord komen. Nikki: " we hebben vandaag een film gezien over dat ding waar onze Ken die testen heeft voor moeten laten doen in dat groot ziekenhuis...hoe noemt dat nu weer...." Ken: " wel LESBISCH he Nikki, weet ja dat niet meer!!! " Dan kom je even niet meer bij en Ken maar meelachen.

Nikki: Op 19/11 is onze poes bevallen van 4 mooie kittens, dus werd het tijd om met onze kater naar de dierenarts te gaan. We kunnen geen één van die lieve kittens weg doen, dus moeten we ervoor zorgen dat er zeker geen meer bij komen. Vijf katten binnen is meer dan genoeg! Met een klein hartje en veel medelijden deden we onze kater dus naar de dierenarts. We hadden verwacht dat hij heel suf ging zijn als hij terug thuis kwam maar dat viel heel goed mee. Met wat extra aandacht van ons allemaal was hij vlug weer de oude. Na een paar dagen ging ik eens kijken of het wondje goed genas en zei tegen Nikki dat ze eens moest komen kijken omdat het toch maar een raar zicht was zo kaal en met een korstje erop. Toen ze het zag zei ze heel droog : " ach mama , zijn balletjes zien er nu wel krokant uit he! ".....

En zo zijn er wel dagelijks dingen waar ik me ziek mee lach....laat het zo nog maar lang doorgaan....