sarah 的个人资料Highway To Hell照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
|
9月16日 Terug thuis!!!Eindelijk thuis...6 dagen ziekenhuis is toch meer dan genoeg om hevig naar je eigen huisje te verlangen hoor!Alles is onder kontrole met m'n zoontje, hij voelt zich al veel beter.Hopelijk is dit ook de laatste keer dat hij zo zo ziek word.
Door het ziekenhuiseten ben ik toch een paar kilotjes kwijt en daar ben ik niet boos om. Nu terug mijn eigen lekker potje koken en oppassen dat de kilotjes er nie terug bij komen e! Ons huisje was net een slagveld, alles vuil, hopen was, overal rommel en m'n tuintje verwilderd. Heel het weekend al druk gewerkt, nog bergen strijk en nog een boel werk buiten maar ik zie toch al terug licht door de duisternis.En dat telt ook voor andere dingen waar ik niet veel kan over zeggen.
Ik heb zoveel nagedacht in het ziekenhuis en heb voor mezelf een beslissing genomen,door dit is er een hele last van m'n schouders gevallen! Dat doet me echt goed, ik weet wel dat ik nog veel zal moeten incaseren maar ik denk dat ik er klaar voor ben.Spijtig genoeg zal ik hierdoor andere mensen kwetsen, dat is echt mijn bedoeling niet maar het zal niet anders gaan.Nu moet ik eerst aan mezelf denken zodat ik ook andere mensen kan blij maken.Het klinkt allemaal raar maar ik weet nu wel zeker dat dit zo moet.
Hopelijk ben ik sterk genoeg en zal ik ook nog lang kunnen genieten van mijn beslissing.Alleen al alles voor mezelf toegeven voelt zo goed aan dus kan dit niet verkeerd zijn denk ik zo.Ik zal het in de toekomst wel merken...
Ik ben absoluut niet gelovig... maar als er toch iets moest bestaan... hoop ik uit de grond van mijn hart dat het me zal helpen om hetgeen waar ik echt vurig naar verlang te kunnen bekomen!
Vandaag is het ook de verjaardag van mijn moeder, eigenlijk mijn grootmoeder maar zij heeft me vanaf m'n 3 maanden opgevoed dus voor mij mijn moeder!
Spijtig genoeg is ze een paar jaar geleden met kerst overleden, toch denk ik nog elke dag met een warm hart aan haar.Op een dag zoals vandaag ben ik wel uiterst gevoelig maar dat zal er allemaal wel bij horen zekers!?
Daarom bij deze: Lieve mamsje, ik ben je zeker niet vergeten hoor...een 9月8日 pechvogeltjeSchooljaar juist begonnen en mijn zoontje is opgenomen in het hospitaal, van een pechvogel gesproken! Het is al de tweede keer dat hij een longontsteking heeft in zijn leven, ik denk dat we er nu wel op tijd bij zijn en dat het wel zal meevallen. Toch is elk pijntje of ongemak aan je kind teveel voor een moeder, je voelt je machteloos en dan denk ik aan de vele ouders die zo maanden in een hospitaal moeten zitten en dan nog hun kind moeten afgeven. Verschrikkelijk moet dat zijn...dan besef je toch hoeveel geluk ik al gehad heb met mijn kinderen.
Weer wordt zijn probleem ( autisme) wat meer duidelijker...nu hij wat ouder wordt zie je het verschil met kinderen van zijn leeftijd toch meer en meer! Ook wanneer hij ziek is is dit een groot probleem...hij kan zich moeilijk verwoorden en heeft het moeilijk om zelf aan te geven waar hij pijn heeft. Niet gemakkelijk om zo een juist beeld te krijgen! Voor de familie en zijn vader is het nu ook meer zichtbaar en dat doet me wel goed...ik heb me jaren zo alleen gevoeld op dit gebied. Niemand zag wat ik zag bij Ken, de school wel, het revalidatiecentrum wel, de therapeuten wel maar de vader of familie niet. Nu hoor ik eindelijk zo stilletjes aan toch van...ja het is toch duidelijk aan het worden bij Ken of ja maar met zijn probleem is dat wel te verstaan enz... Wel dan heb ik soms zin om vreselijk te roepen: " Hoe denken jullie nu hoe ik me voel? Ik zeg dit al jaren maar ik ben altijd de mama geweest die vanalles zag dat er niet was en die geobsedeerd was! Ik ben blij dat ik mijn vertrouwen in mezelf niet verloren ben en blijven zoeken ben.Anders had ik nu zo ver niet gestaan in het begrijpen van onze Ken zijn wereld!!!
Maar dat zeg ik dan niet weer niet want dat leverd niets op e...toch doet het goed om dit eens van me af te schrijven. Ik bezie dit nu ook meer en meer met ander ogen...ok ik maak me wel zorgen voor later maar aan de andere kant probeer ik het een beetje te zien als een ontdekkingsreis doorheen mijn zoon zijn denkwereldje en probeer ik hem gewoon te helpen.
Binnen een paar weken komt er een nieuwe film uit in de bioscoop over een tienerjongen met autisme...eindelijk een film die niet de andere vormen van autisme laat zien dus helemaal niet zoals Rainman!!! Ik ga zeker kijken.
Zo nu ga ik weer naar mijn zoon want hij wou zijn zus bij hem (normaal maken |
|
|
