sarah's profileHighway To HellPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
May 30 Beetje bij beetje.....Heel stilletjes kom ik eens even kijken, even lezen wat ik hier ooit neergezet heb. Doet raar als je dat allemaal terug leest. Ik heb heel wat tijd doorgebracht achter de pc, heel wat leuke mensen leren kennen. Dan een hele tijd niks, totale stilte. Het schermpje werd niet meer aangezet door allerlei redenen, alles heeft zijn tijd nodig. Soms zou je wel willen dat dingen sneller gingen maar op alles staat een tijd! Klinkt misschien heel raar maar ik weet wat ik bedoel, dat is ook al iets e! Als ik nu terug lees over mijn puberende dochter dan moet ik er wel erg om lachen, ik dacht dat het dat toen was.....het moest nog beginnen! Man wat heb ik dat onderschat, ik kan het niet geloven dat ik ook zo geweest ben. Op deze leeftijd lijkt het wel dat ze je helemaal niet meer nodig hebben, dat proberen ze op elk moment dan ook te tonen. Als ik dan het verschil hoor hoe ze tegen haar vrienden praat en op welke toon ze tegen mij en haar broertje praat dan breekt mijn hart. Samen nog dingen doen zit er ook niet meer in, het zal wel normaal zijn maar ik schrik er zelf van dat ik daar zo fel op reageer. Laat dat aub niet duren tot haar 18de! Ik weet dat het eigenlijk een kwestie is van juist te reageren maar weten en kunnen is nog een verschil e! Goed dat we dat allemaal op voorhand niet weten, er zou geen mens meer aan durven beginnen denk ik! Voila, even een reactie van mij. Misschien tot snel xxx
February 03 Een kostbaar gedicht, gekregen van een kostbaar persoon !Dit gedicht heb ik van mijn maatje gekregen, voor mij een kostbaar geschenk...een blijk van begrip... een teken van respect... oprechte intresse....een paar zinnen die zoveel waard zijn, die zoveel betekenen! Dank je wel maatje, het doet me veel!
Toen God de moeders van kinderen met autisme schiep
was Hij al 6 dagen aan het overwerken. Een engel verscheen en zei: "U steekt wel heel veel tijd en werk in deze exemplaren" "Heb je de specificaties van deze bestelling al eens gelezen?", vroeg God vermoeid. "De moeder van zo'n kind moet buitengewoon goede ogen hebben, zodat ze kan zien hoe bijzonder haar kind is, wanneer allen verblind zijn door het syndroom. Ze heeft ook veel meer energie dan normaal nodig zodat ze het nooit opgeeft, ook niet wanneer anderen dat wel doen. Haar huid moet extra dik zijn om alle onrecht te kunnen verdragen en alle kritiek op haar opvoedingscapaciteiten. Ik heb haar zelfs een sterker hart gegeven met een groter vermogen om lief te hebben en te begrijpen. "God ",zei de engel terwijl ze Zijn mouw aanraakte, "U kunt beter wat rusten en er morgen aan verder werken. "Dat kan ik niet", sprak God, "er zijn meer kinderen met autisme dan de wereld weet. De engel vloog langzaam rond het schepsel en bestudeerde het nauwkeurig. Opeens stopte ze en boog zich voorover. Haar vinger gleed over de wang van de vrouw. "Ze lekt", zei de engel, "ik denk dat U er te lang aan heeft doorgewerkt "Dat is geen lek" zei God, "dat is een traan. "Waar is die voor?" vroeg de engel, "Ik neem aan voor opgekropte emoties, voor teveel onrechtvaardigheid, voor gebrek aan begrip." zei God. "U bent werkelijk geniaal "zei de engel God keek somber en leunde achterover in zijn stoel. "Die traan heb ik niet gemaakt", zei January 24 Veel teveel stilte zonder kinderen !Genoeg stilte...
Bah, het is hier veel te stil! Ken is zoals normaal deze week bij zijn vader, Nikki is woensdagochtend met school vertrokken tot vrijdag. Geniet van de rust zeggen ze dan! Eerlijk....ik vind er niks aan! Ben wel een paar dagen ziek geweest, verkouden, spierpijn enz.... Dan kan je wel lekker uitzieken, je hoeft voor niemand uit je zetel en toch... Ben het kindje van de buren al eens gaan lenen maar ik zal toch blij zijn dat mijn gangsters terug thuis zijn. En ooit....ooit komt er een tijd dat ze de deur uitgaan e. Ik weet het, het is nog veel te vroeg om daar aan te denken maar ooit komt wel he! Hopelijk zie ik het op tijd aankomen en vind ik iets om me mee bezig te houden dan, sporten? Ach, zorgen voor later.
Wel, de laatste tijd is er heel wat veranderd in mijn leventje! We (de kinderen en ik) wonen terug alleen, na drie jaar terug alleen als volwassenene in huis. Ik heb altijd al een hekel gehad aan veranderingen, ik heb het liefst dat alles blijft hoe het is. Maar met sommige dingen gaat dat zo niet, deze beslissingen was voor ons allemaal het beste. Ik wou alleen dat ik het al weer gewoon was. Dan ben je wel blij met je vrienden als er zoiets gebeurd hoor! Ik heb een supervriend heel ver weg, maar als ik hem nodig heb is het maar de pc opzetten, berichtje sturen en .... daar is hij dan! Het rare is dat ik het vaak niet hoef te doen, net of hij het voelt en dan is hij me voor. Het is iets wat ik met geen woorden kan beschrijven, weet niet hoe die mens te bedanken!
En dan mijn lieve, lieve vriendin, best ook ver weg maar voelt ook zeer dicht bij! Hoe vaak heeft zij mij al met haar eigen woorden zoveel kracht en steun gegeven?! Zelf in een moeilijke situatie maar toch paraat staan voor een ander! Dit is zo kostbaar, zo echt!
Ik denk dat het daarom is dat ik me vlug herpakt heb, ik kon de bezorgdheid en verdriet van die mensen voelen. Dat wou ik zeker niet hebben dus trek je alles weer netjes recht en ga je weer door.
Maar ook heel dichtbij is er een fantastisch persoontje, mijn buurvriendin! Wat een oplettend iemand joh! Ik kan me er nu wel ziek om lachen, een paar keer per dag kwam ze even kijken of het wel ging, zonder veel woorden. Wou ik praten dan moest ik het zelf aangeven, het ging zo gemakkelijk. Ging ik weg, keek ze of ik ook wel weer veilig thuis kwam. Ging het toch moeilijk met me, had ze eten voor de kinderen en zorgde ze dat het huiswerk al klaar was zodat de kinderen niet veel zouden merken.
Waauw.....ik besef maar al te goed dat ik een gelukzak ben!!!! De laatste dagen hebben we ( buurvriendin en ik) het er vaak over gehad. Wel, mijn moeder leeft maar ik pas niet in haar leven, mijn pa heeft zelf nog een jong gezin en dus ook niet veel tijd, maar als ik dan zie wat voor echte vrienden ik dan heb.....dat is meer waard hoor.
Voel me dus weer een pak sterker. Ach ik weet ook wel dat er nog dagen zijn dat het weer niet gaat maar die gaan ook weer voorbij!
Nu verheug ik me op morgen, de twee kinderen terug thuis. Volle bak leven in ons huisje!
Voor jullie een fijn weekend met heel veel lawaai, nog veel meer plezier en nog meer liefde!
January 09 Even pauze
Lieve vrienden, ik ga even pauze nemen. Ik moet dingen op orde stellen en tijd vinden om mezelf wat rust te geven. Er zijn in het leven dingen die je liever niet meemaakt maar zoals we allemaal al wel ontdekt hebben....soms hebben we het niet in de hand. Misschien kan ik er later wat meer over vertellen, maar niet nu, ben veel te moe en weet het zelf niet nu. Ik wil alleen maar dat jullie begrijpen waarom je misschien even niets van me hoort, dat wil niet zeggen dat ik niet aan jullie denk! Dankzij deze space heb ik mensen leren kennen die ik nooit meer zou kunnen missen, die meer geworden zijn dan vrienden, die meer voor me betekenen dan ik ooit zou kunnen vermoeden en die mij ook het gevoel geven van echt iets te betekenen voor hun! Jullie weten het en ik kan jullie daar niet hard genoeg voor bedanken! Wat ik altijd zo gemist heb, zo naar verlangd heb krijg ik dan van mensen die ik maanden geleden niet eens kende. De laatste dagen is er genoeg geweent geweest, tijd om op adem te komen. Geen zin om terug in het ziekenhuis te belanden! Ik hoop gauw weer terug te zijn, voor jullie een dikke knuffel, dikke kus en een dikke merci omdat jullie er zijn!!!!!!
December 16 Uit een kindermond!
Wanneer het uit een kindermond komt is het altijd puur, eerlijk, recht uit het hart, weinig over nagedacht. Met ander woorden...je kan je er ziek mee lachen, je word rood tot achter je oren, kan hard aankomen maar zo heerlijk echt! Als je erover nadenkt dan kan je je wel dingen herrinneren die je nu kompleet anders ziet dan wanneer je een kind was, hoe simpel een kind eigenlijk nadenkt. Hier pen ik een paar dingen neer die uit de mond van mijn kinderen kwamen: Ken: Op een ochtend in het weekend had ik bij de bakker broodjes meegebracht, op de bovenkant van de broodjes lag er een laagje bloem ( boerenpistolets noemen we ze ). Ken at er met smaak van maar ik had toch gezien dat hij aan iets zeer ernstig aan het denken was, kan je van zijn gezicht aflezen. Maar hij zei niets en at zijn broodje op...wanneer hij gedaan had vroeg hij zoals altijd of hij van tafel mocht. Hij ging aan de kraan zijn mond en handjes proper maken en toen kwam het er met een zucht uit. " Seg mama, nu word het wel eens tijd dat de bakker eindelijk nieuwe broodjes gaat maken om te verkopen zalle! " Ik vroeg hem waarom dan? " Wel deze zullen al wel oud zijn want ze hangen vol met stof! " Nikki: Een paar jaar geleden is mijn (groot)moeder overleden, Nikki was toen 8 en Ken 5. Ze waren dus nog klein om alles goed te beseffen, ik dacht wel dat ik alles goed had uitgelegt en ze mochten me altijd alles vragen had ik gezegt. Wel die lieverds zaten blijkbaar nog met heel wat vragen die ze me niet zo goed durfde te stellen omdat ze bang hadden om me te kwetsen. Een week of twee na de kerkdienst zaten we in de auto en ik zag dat de kinderen op de achterbank over iets aan het discussiëren waren maar ik kon het niet verstaan. Ik vroeg wat er was maar Ken mocht niks zeggen van Nikki, na lang aandringen zei Nikki dat ze iets wou vragen maar ze durfde niet goed omdat ze bang was dat ik verdrietig of boos ging worden. Ik beloofde natuurlijk dat ik zeker niet boos ging worden en toen kwam het. " De moe is toch gecremeerd he mama ?", ik antwoorde dat dat juist was en dat ik dat allemaal toch uitgelegt had. " Ja maar... is dat dan zoals bij de kippen op de markt aan een spit in de oven mama?" Ocharme nu hadden die twee bijna 14 dagen met het idee rond gelopen dat hun overgrootmoeder aan een spit in de oven gehangen had! Tja voor hun is een oven een oven zoals in de keuken....maar we hebben er wel enorm om gelachen hoor! Ken: We zaten met ons drietjes gezellig aan tafel na een drukke schooldag toen Nikki iets wou vertellen. Ze had op school die dag een film gezien die over autisme ging, Ken heeft een vorm van autisme ( ik noem het altijd een "vorm van" omdat er zoveel verschil in is) en dat wou ze even vertellen maar kon niet direkt op het woord komen. Nikki: " we hebben vandaag een film gezien over dat ding waar onze Ken die testen heeft voor moeten laten doen in dat groot ziekenhuis...hoe noemt dat nu weer...." Ken: " wel LESBISCH he Nikki, weet ja dat niet meer!!! " Dan kom je even niet meer bij en Ken maar meelachen. Nikki: Op 19/11 is onze poes bevallen van 4 mooie kittens, dus werd het tijd om met onze kater naar de dierenarts te gaan. We kunnen geen één van die lieve kittens weg doen, dus moeten we ervoor zorgen dat er zeker geen meer bij komen. Vijf katten binnen is meer dan genoeg! Met een klein hartje en veel medelijden deden we onze kater dus naar de dierenarts. We hadden verwacht dat hij heel suf ging zijn als hij terug thuis kwam maar dat viel heel goed mee. Met wat extra aandacht van ons allemaal was hij vlug weer de oude. Na een paar dagen ging ik eens kijken of het wondje goed genas en zei tegen Nikki dat ze eens moest komen kijken omdat het toch maar een raar zicht was zo kaal en met een korstje erop. Toen ze het zag zei ze heel droog : " ach mama , zijn balletjes zien er nu wel krokant uit he! "..... En zo zijn er wel dagelijks dingen waar ik me ziek mee lach....laat het zo nog maar lang doorgaan....
December 11 StilteTien minuten over zeven, het is weer stil in huis. Maar niet in dat kopje van mij, de laatste dagen weer onrust in mijn hoofd. Waarom nu? Misschien door die dagen die er aankomen? Voel me helemaal niet kerstig ook niet, heb zelfs nog niets versierd. Moet ik toch dringend werk van maken, vrijdag komt Ken naar huis en hij is dol op die dingen. Wel geen kerstboom binnenshuis voor dit jaar, de katten zouden het anders gezellig vinden! stel je voor...vijf katten in de kerstboom...hoef je geen kerstballen meer te hangen!
Heb lang getwijfeld...schrijf je dit wel in je space? Ach mijn vrienden zijn hier zo open tegen mij...waarom zou ik het dan niet doen?
De onrust...komt het door de kerstperiode? Misschien...er zijn wel dingen gebeurd in het verleden rond deze tijd. Komt het door die massa mensen die nu zo krampachtig hun best doen om het grootste/duurste/indrukwekkendste cadeautje te kunnen kopen....die de bedoeling van dit alles helemaal uit het oog verliezen! Komt het door de dood van mijn (groot)moeder op kerstdag? Ik weet het niet...maar ik mis ze wel. Niets is nog hetzelfde nu, gedaan met gezellig samen zijn met de familie. Mijn kinderen kennen het wel maar op kleine schaal. Ik mis toch wel familie om me heen, mijn pa heeft nog een jong gezin. Opnieuw vier kinderen, jonge vrouw...dus die vieren in hun gezinnetje...zal wel normaal zijn ook en ben echt blij voor hun... maar ik mis toch het gevoel er ergens bij te horen. Pfff ik voel me bijna schuldig als ik dit schrijf maar het doet me ook weer goed om dit toe te geven.
Wat was ze toch een bijzondere vrouw! Vijftig jaar was ze toen haar zoon (mijn vader dus) een dochter kreeg. Hij was nog maar achttien en zijn vriendinnetje (mijn biologische moeder) was ook niet ouder. Na drie maanden was het duidelijk dat ze niet voor me konden zorgen en nam mijn grootmoeder het over. Op de leeftijd dat ze eigenlijk wat tijd kon hebben voor zichzelf begon ze weer om voor een ander te zorgen! Ik blijf haar daar heel mijn leven dankbaar voor! Zij heeft er voor gezorgd dat ik ben wie ik ben, zij heeft altijd geprobeerd om me een thuis te geven. Met kerst en nieuwjaar allemaal lekker samen in het grote huis...wel dat mis ik. De laatste jaren van haar leven was ze dement en heeft nog behoorlijk wat pijn moeten doorstaan! Op 25 december 2003 is ze dan gestorven, dicht bij mij. Ik wist dat ze bang had om te sterven, daarom ben ik erg blij dat ik op dat moment dicht bij haar was. Ik heb ze kunnen vastnemen dus ik denk dat ze dat toch wel gevoeld heeft.
Ik wou niet dat het voor de kinderen voortaan een droevig iets zou zijn die kerstperiode, ze weten het allemaal nog heel goed. Maar om kwart voor zes op kerstdag branden we altijd een kaarsje bij haar foto en dat vinden ze wel leuk. Halen we weer gekke herrinneringen op. Binnenin doet het verschrikkelijk pijn... maar dat is binnenin...
Wat ik zo frustrerend vind is dat mijn biologische moeder nog leeft en helemaal niks uitmaakt van mijn leven! Toen ik 16 werd ben ik haar gaan opzoeken en heb een paar jaar geprobeerd om een relatie op te bouwen met haar. Dat is dus helemaal de mist in gegaan. De laatste woorden die ze tegen me zei waren: Sarah, heb je nu nog niet door dat we mekaar niet liggen! Ach ze zal het wel niet kwetsend bedoeld hebben maar ik kan het moeilijk vergeten. Vind het zo nutteloos! Zo oneerlijk...mijn kinderen hadden een grootmoeder kunnen hebben. Ik voel me schuldig dat ik ze dat niet kan geven. Mijn pa heeft het druk met zijn gezinnetje, mijn moeder is helemaal niet in the picture...weinig familie dat ik ze kan geven. Mis het zelf ook nog altijd!
Weet je...ik heb me nooit ergens thuis gevoeld. Ik woonde bij mijn grootouders, maar wanneer hun kinderen ook daar waren was het heel duidelijk dat ik daar eigenlijk niet echt thuis was zoals zij. Wanneer ik bij mijn pa op bezoek ga zal ik ook nooit zelf drinken nemen of zo, nee ik ben gewoon visite. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat mijn kinderen dit gevoel nooit moeten hebben...dat ze weten en voelen waar hun thuis is!
Goh, het is een heel verhaal geworden zie ik. Het doet me wel goed om dit even van me af te schrijven en ik hoop dat het gevoel ook een beetje weg gaat! Ik kan het niet genoeg zeggen maar ik ben echt blij dat ik dit met jullie mag delen en ik ben echt dankbaar dat ik jullie als vrienden heb...het betekent echt veel voor me! En jullie...jullie weten wie jullie zijn... Jullie hebben een speciaal plaatsje in mijn hart...bedankt omdat we vrienden zijn...Ik hou van jullie xxxx
November 19 Het ongeluk blijft me achtervolgen!Het volgend stukje pech....
Zondagavond heeft mijn pc het opgegeven...auto nog niet terug...geen pc...het gaat gezellig worden!
Misschien moet ik maar eens wat klusjes doen die wat blijven liggen zijn.
Nu weten jullie dat ik er nog ben maar even niet op pc...snif snif... Hopelijk duurd het niet te lang en kan ik weer vlug de draad oppikken!
Tot gauw...ik mis jullie nu al!
Lieve groetjes en een dikke knuffel Sarah xxx November 08 Almost back on the road... Nog even en we kunnen terug rondtoeren met m'n botsautootje...pff het wordt tijd want dat openbaar vervoer is niks voor mij! Een hele bus vol volk en niemand die wat zegt...niet als deze persoon meereist hoor...ik laat ze wel praten. We hebben maar een paar keer moeten gebruik maken van de bus...telkens was er wel een show bij. Mijn zoon zijn specialiteit...olifanten immiteren...rare geluiden maken...je ziet de mensen dan krampachtig hun best doen om niet te lachen...verloren moeite want mijn zoon gaat door tot ze lachen...ik zou soms onder de stoelen kruipen dan! En duur dat openbaar vervoer...snap er niks van...beter voor het milieu maar niet voor mijn portemonnee! Ik zal blij zijn wanneer ik weer in dat vertrouwd bakje zit! Hopelijk gaat hij nog een jaar of twee mee...hij is nog maar vijf jaar maar met mij als chauffeur telt dat wel dubbel! De garagist stelde me van alle vragen...wat ken ik nu van auto's?! Een hele preek gekregen van mijn pa. "Sarah, wist je dat er geen water meer in de auto zat?", wel ja pa dat wist ik, de sproeiers deden het niet meer. Maar blijkbaar ging het om een ander plaatsje waar nog water nodig was...hoe kan ik dat nu weten!!!! Ik vergeet al om de benzinetank te vullen...zal ik de rest ook nog moeten nazien! Daar hou ik me niet mee bezig...hopelijk gaat mijn pa dat nu wat mee in de gaten houden. Heb al heel wat grappige situaties meegemaakt in de garage...nieuwe auto gekocht en na een paar weken ging ik reklameren dat mijn stuur scheef stond...je wil het antwoord niet weten!!! Ben ik beschaamd dan? Nee joh...dat ding gebruik ik om lekker rond te hobbelen en de rest moet ik niks van kennen... Wel een gepeperde rekening...1600 euro...wanneer ik die moet overhandigen gaat de man toch hard moeten trekken aan de biljetten zalle! Grrrr
November 06 Gezinsuitbreiding!!! Gezinsuitbreiding...
Wel niet gepland...maar zeer welkom! We hebben nog een tijdje getwijfeld maar nu is het toch duidelijk zichtbaar....nee ik ben niet zwanger! Onze poes Odette gaat voor extra volk zorgen in ons gezinnetje. Eindelijk eens goed nieuws...alhoewel het eigenlijk de bedoeling niet was. Onze poezen komen niet buiten...dus weten we zeker wie de papa is. Niet( gedacht dat het ging lukken. Toen ik ze zag prutsen dacht ik...geen paniek daar komt nooit iets van ! Toch dus. De geniepigaards! Ik hoop dat ik een goeie thuis kan vinden voor de poesjes...eentje gaan we toch maar houden... Dat gaat niet anders natuurlijk! Onze toekomstige mama doet niets anders dan eten en slapen...ze vreet de oren van m'n kop! Als de kittens er zijn dan gaat de kater (Firmin) toch een bezoekje moeten brengen aan de dierenarts! Ocharme, heb al medelijden met de stakker... Onze andere kattin (Irma) laat zich niet zo makkelijk vangen door die Firmin...ze is heel ijdel en geen simpel karakter zalle... Dus binnenkort paniek in ons huisje...als we thuis zijn wanneer de bevalling begint dan gaan
er hier een paar beginnen paniekeren volgens mij...mezelf inbegrepen! Ik hoop dat alles vlot zal verlopen.
Tips en namen zijn altijd welkom...zeer welkom...
Groetjes ...tante Sarah xxx
Volgens mij onze kater!!!
November 03 Wat een pechdag!!!
Vrijdag 2 november...wat een pechdag! Eigenlijk begon de dag best gezellig...begon! Na een lekker ontbijt even gezellig naar de markt...de regen kon me niet veel schelen. Na de markt nog wat boodschappen doen voor moemoe en dan naar huis. Ondertussen was het al middag en moest ik mijn zus naar huis brengen, ze komt regelmatig logeren in't weekend en in de vakanties. Zij word bijna 15 en is dus maar 3 jaar ouder dan mijn dochter, zij zijn hartsvriendinnen en zijn dus graag zoveel mogelijk bij elkaar.Gezellig hier in huis als ze samen zijn, mijn zus (Rebecca) is heel wat rustiger dan mijn dochter ( Nikki) ...Nikki is een echt "haantje de voorste"! We stappen samen in de auto maar ver zijn we niet geraakt...aan het einde van de straat hoorde ik een knak en mijn auto deed niks meer...gedaan. Wat doet een mens dan? Naar papa bellen...effe gekeken en waar ik voor vreesde was dus werkelijk waar...distributieriem kapot! Wat mij dan intresseerd is wanneer de auto terug klaar is en wat het gaat kosten...dit weekend heeft hij geen tijd en het zal toch zeker een 1000 euro gaan kosten! denk ik dan!!! Juist voor een 300 euro kosten bij de tandarts, een verhuis in aantocht, de feestdagen komen eraan....pfffffffffffff! Had ik dat 's morgens geweten dan had ik niet uit mijn bed gekomen. Dan die lieve tienerdochter van mij...mama, het word tijd om mijn haar eens een ander kleurtje te geven he! Haar lange blonde haren moeten chocoladebruin worden. Dus wij naar de winkel en een nieuw kleurtje halen...het uit haar hoofd praten lukt toch niet...ach en zolang ze haar lange haar niet wil afscheren is het niet zo erg zeker?! Dan beslist ze ook maar even dat ze het maar beter kan uitmaken met haar vriendje want twee weken is toch wel lang he! Ocharme het ventje is er niet goed van...en ik ook niet...ik wist niet dat ik zo gevoelig was voor die dingen. Het is nu ook wel een hele mooie jongen, heel beleefd, heel lief, alles is goed voor hem en hij overlaad haar met complimentjes. Nu weet hij niet wat hij verkeerd heeft gedaan...hoopt nog altijd dat het goed komt! Ook al is het maar puberliefde...het kan verdomd pijn doen! Ik zal me er maar niet mee bemoeien...ik heb ze toch proberen duidelijk te maken dat ze voorzichtig moet zijn om geen mensen te kwetsen. Ik denk dat ze dat pas gaat begrijpen als ze dat zelf eens meemaakt... Ik hoop dat volgende week een beetje possitiever gaat zijn en dat mijn autootje snel klaar is... October 27 Effe moe De laatste weken weinig tijd om te spacen, weinig ever om m'n werk te doen. Voel me moe om niet te zeggen uitgeput maar er komt verbetering...ik heb deze week de eerste baxter ijzer gekregen, volgende week de tweede en zo moet ik om te beginnen vier baxters krijgen om mijn reserves wat aan te vullen. Ik kijk er naar uit om terug wat energie te hebben. Ik zal het nodig hebben ook...er volgen nog "leuke onderzoeken"...
Ondertussen maak ik weer een geweldige periode mee met mijn puberende dochter...ze is nog maar eens verliefd!!! Geweldig om te zien...ze zijn ondertussen ook al KOPPEL! Alles maar dan ook alles komt ze me vertellen...ik hoop dat dit zo blijft! Nog zo schattig en onschuldig...
Vanaf het moment dat mijn kinderen met andere kinderen begonnen te spelen is het hier in ons huis opendeurdag geworden...altijd zit hier jeugd...jongens, meisjes, klein, groot, 's morgens om 7 uur of 's avonds om 7 uur hier is altijd wel jeugd! Zo heb ik het ook graag...
Maar nu ging mijn dochter altijd buiten, weer of geen weer...plotseling mochten haar vrienden zo veel niet meer komen. Ze kwam me wel vertellen dat het nu "aan" was met die jongen maar die mocht absoluut niet binnen van haar!? Dus als ik het dan goed begreep kwamen de vrienden hier nog binnen maar die jongen moest dan buiten blijven staan omdat hij dan zogezegd haar vriendje was...ah nee die vlieger ging dus niet op volgens mij. Dus op een keer zat ze in bad en kwam het vriendje hier voorbij gefietst...ik heb mijn stoute schoenen aangetrokken en hem en zijn broertje binnen geroepen. Daar was ze wel niet zo blij mee maar achteraf gezien hebben we er toch om kunnen lachen en mag hij net zoals de rest binnen komen. Wat de andere mensen er nu van denken dat intreseerd me geen moer. Ze is nog maar twaalf jaar...hij dertien...alles is nog zo onschuldig...ze komen allebei veel vertellen thuis en alles is hier bespreekbaar dus....
Niet te zwaar aan tillen en gelukkig zijn...
Als ik haar jeugd vergelijk met de mijne dan zie ik toch een enorm verschil...en al maar goed ook! Ik zou nooit thuis durven gaan zeggen dat ik verliefd was...ik mocht geen vrienden hebben...nooit ergens gaan spelen...niks thuis kunnen bespreken...alles zelf moeten uitzoeken...
Dan zie ik het liever zoals het nu is...ik weet nu hoe ver ze staat...daar konden ze thuis kilometers naast zitten want daar ging ik niks vertellen!
We slaan er ons wel door...kunnen niet meer doen dan ons best en..........................genieten.
October 12 Fijn weekend!!! Dikke knuffel Sarah xxx October 09 VitamientjesIk zal er niet onderuit kunnen...een maagonderzoek! Flauw e maar ik ben als de dood voor die dingen. Volgens de bloeduitslag, bloedarmoede, rode bloedlichaampjes niet in orde, vit B12 tekort, ijzer weer te laag...
Dus toch maar die onderzoeken want ik wil dus ooit grootmoeder en als het even kan ook nog overgrootmoeder worden!En dan liefts eentje met nog wat pit!
Vanavond ga ik de eerste dosis vitamienen al laten inspuiten...binnen de kortste keren boordevol energie...dat hoop ik toch!
En dat zal ik kunnen gebruiken met die opstandige tiener hier in huis. Ik sta er versteld van hoe moeilijk dit soms kan zijn...heb ik dit ook allemaal uitgevreten? Waarschijnlijk wel. Ik lach me soms een breuk met haar redeneringen maar ik zou soms willen gaan lopen ook hoor!
Wat ik al wel weet is dat je geen discussie moet aangaan met een tiener...toch weet ze me nog dikwijls in de val te lokken en ben ik achteraf razend op mezelf.
Ach het zal wel weer over gaan zekers...maar laat het aub niet te lang duren!
Het is toch fijn dat ze nog alles tegen me komt vertellen, hopelijk blijft dit ook zo. Soms komt het rood me op de wangen als ze aan't vertellen is maar ik kan niet boos worden want dan verteld ze me zeker niks meer, tot nu toe mag ik nog altijd raad geven maar of ze daar iets mee doet dat is nog maar de vraag!
Zo zit het dus in elkaar he...ouders zijn. Je kan ze raad geven maar ze volgen toch hun weg en als ze dan vallen zal je als ouder er staan om ze recht te helpen! Zo zou het t
Groetjes xxx October 02 Gevonden bij de space van een lieve dameThere comes a point in your life when you realize who matters, who never did, who won't any more and who will always will!
So don't worry about people from your past... there's Ben X
Gisterenavond gaan kijken...en die film zal me bij blijven. Het zou een goed idee zijn om deze film in de scholen te draaien voor onze tieners. Eigenlijk gaat het hier niet alleen om autisme maar ook over pesten en dat is nu ook wel een probleem van deze tijd. Mensen staan hier niet altijd bij stil maar pesten kan wel serieuze gevolgen hebben en niet alleen voor de persoon die gepest word maar voor heel het gezin er rond! Voor ik de film gezien had was ik al enorm blij dat er eindelijk een film over autisme de cinema haalde en het ook eens op een ander manier liet zien dan "Rain Man"! Er zijn nog zoveel misverstanden in deze wereld over autisme en hopelijk kan dit weer een beetje helpen om de mensen te laten zien dat er nog andere vormen van autisme bestaan. In deze film herkende ik veel dingen...de manier van praten van Ben, van denken, van gaan, bewegen... Niet alleen van Ben...ook van de moeder! Ik mag niet alles vertellen want het is een film die je echt moet gaan zien! De moeder staat van in het begin achter haar zoon...hoe moeilijk het ook is...soms niet weten hoe en wat ze kan doen...maar altijd achter haar zoon... Er zijn soms situaties waar je het gewoon niet meer weet... maar als moeder kan je en mag je gewoon niet opgeven...dat herken ik heel duidelijk. Toen mijn zoontje nog een babytje was heb ik altijd wel "iets" gevoeld...alles was anders dan met zijn zus. Ja je vergelijkt toch wel een beetje he. Wanneer hij dan naar de kleuterschool ging kreeg ik dezelfde reactie van de juf...mijn familie zag het niet...zij waren ook nooit zo lang bij mijn zoontje. Eindelijk kreeg ik begrip voor hetgeen ik opmerkte...zijn bewegingen waren heel stroef en stijf, maar dat was volgens de familie omdat hij LUI was. Zijn aandacht was altijd waar het niet moest zijn, maar dat zou dan weer geweest zijn omdat hij in niks geintreseerd was. Hij luisterde volgens hen ook niet goed en dat kwam dan weer omdat hij verwend was. En ik als moeder dan maar proberen uitleggen, NEE NEE NEE zo is het niet. Het ging gewoon niet anders...bij mij leek het altijd of hij niet verder kon nadenken, bij ons gaat alles automatisch en bij hem stopte het gewoon. Toen de diagnose gesteld was en ik alles ging opzoeken over autisme werd alles heel helder voor mij...wat ik altijd ondervond werd nu bevestigd en uitgelegd. Ik probeer in zijn wereld te zien, op zijn manier te denken, op zijn manier te voelen...dat helpt...maar het blijft moeilijk en ik heb enorm veel angst voor de toekomst. Hoe ver gaat hij zich nog kunnen ontwikkelen, gaat het erg opvallen voor andere mensen, gaat hij problemen krijgen met werken.... Dat zal ik allemaal moeten afwachten, nu hij groter word begint je het verschil met zijn leeftijdsgenootjes toch te zien en merk je ook dat het bij hun ook opvalt dat hij soms "raar" praat en reageerd. In mijn ogen is er niks raar met hem maar is hij gewoon..... speciaal! Je hoeft het niet altijd negatief te bezien en als je volgens zijn manier wil denken dan merk je wel dat het best intressant kan zijn!!! Het kan moeilijke situaties met zich meebrengen maar ook wel grappige momenten hoor! Hij heeft altijd wel een speciale, eigen woordenschat gehad. Enkele vbtjes...heuvelberg!? dat was zijn navel, dribbels dat waren stippen, mistig zijn dat was wanneer je hees bent! Zo kan hij ook niet goed het verschil zien tussen wat kan op tv bv of wat kan in het echte leven. Wanneer we op een keer een bezoekje brachten op het kerkhof wou hij plotseling weg...waarom zei hij niet (hij heeft dan ook niet door dat hij dat beter kan vertellen zodat we hem ook begrijpen) tot hij dan toch eindelijk antwoorde op mijn vragen. Wat bleek nu? Hij dacht dat al die mensen die begraven waren er dadelijk gingen uitkomen en gingen dansen net zoals in het videoclipje Thriller van Michael Jackson!!! Nu kun je je wel voorstellen wat er dan door zijn hoofd is gegaan! Ik ben ooit naar naar een lezing geweest van een vrouw die autistisch was en wat zij vertelde was eigenlijk heel simpel! Autisme is niet moeilijk....doe wat je zegt en zeg wat je doet! Daar komt het op neer...mensen met autisme nemen alles heel letterlijk op dus eigenlijk niet eens zo moeilijk als je hier over nadenkt. Over de film kan ik niet veel vertellen die moet je gewoon zien. Mooi verhaal, knappe effecten, schitterende acteurs en een mooi einde.... Voor de mensen die de film gezien hebben...ik ben benieuwd naar jullie reactie... Groetjes Sarah xxx
September 16 Terug thuis!!!Eindelijk thuis...6 dagen ziekenhuis is toch meer dan genoeg om hevig naar je eigen huisje te verlangen hoor!Alles is onder kontrole met m'n zoontje, hij voelt zich al veel beter.Hopelijk is dit ook de laatste keer dat hij zo zo ziek word.
Door het ziekenhuiseten ben ik toch een paar kilotjes kwijt en daar ben ik niet boos om. Nu terug mijn eigen lekker potje koken en oppassen dat de kilotjes er nie terug bij komen e! Ons huisje was net een slagveld, alles vuil, hopen was, overal rommel en m'n tuintje verwilderd. Heel het weekend al druk gewerkt, nog bergen strijk en nog een boel werk buiten maar ik zie toch al terug licht door de duisternis.En dat telt ook voor andere dingen waar ik niet veel kan over zeggen.
Ik heb zoveel nagedacht in het ziekenhuis en heb voor mezelf een beslissing genomen,door dit is er een hele last van m'n schouders gevallen! Dat doet me echt goed, ik weet wel dat ik nog veel zal moeten incaseren maar ik denk dat ik er klaar voor ben.Spijtig genoeg zal ik hierdoor andere mensen kwetsen, dat is echt mijn bedoeling niet maar het zal niet anders gaan.Nu moet ik eerst aan mezelf denken zodat ik ook andere mensen kan blij maken.Het klinkt allemaal raar maar ik weet nu wel zeker dat dit zo moet.
Hopelijk ben ik sterk genoeg en zal ik ook nog lang kunnen genieten van mijn beslissing.Alleen al alles voor mezelf toegeven voelt zo goed aan dus kan dit niet verkeerd zijn denk ik zo.Ik zal het in de toekomst wel merken...
Ik ben absoluut niet gelovig... maar als er toch iets moest bestaan... hoop ik uit de grond van mijn hart dat het me zal helpen om hetgeen waar ik echt vurig naar verlang te kunnen bekomen!
Vandaag is het ook de verjaardag van mijn moeder, eigenlijk mijn grootmoeder maar zij heeft me vanaf m'n 3 maanden opgevoed dus voor mij mijn moeder!
Spijtig genoeg is ze een paar jaar geleden met kerst overleden, toch denk ik nog elke dag met een warm hart aan haar.Op een dag zoals vandaag ben ik wel uiterst gevoelig maar dat zal er allemaal wel bij horen zekers!?
Daarom bij deze: Lieve mamsje, ik ben je zeker niet vergeten hoor...een September 08 pechvogeltjeSchooljaar juist begonnen en mijn zoontje is opgenomen in het hospitaal, van een pechvogel gesproken! Het is al de tweede keer dat hij een longontsteking heeft in zijn leven, ik denk dat we er nu wel op tijd bij zijn en dat het wel zal meevallen. Toch is elk pijntje of ongemak aan je kind teveel voor een moeder, je voelt je machteloos en dan denk ik aan de vele ouders die zo maanden in een hospitaal moeten zitten en dan nog hun kind moeten afgeven. Verschrikkelijk moet dat zijn...dan besef je toch hoeveel geluk ik al gehad heb met mijn kinderen.
Weer wordt zijn probleem ( autisme) wat meer duidelijker...nu hij wat ouder wordt zie je het verschil met kinderen van zijn leeftijd toch meer en meer! Ook wanneer hij ziek is is dit een groot probleem...hij kan zich moeilijk verwoorden en heeft het moeilijk om zelf aan te geven waar hij pijn heeft. Niet gemakkelijk om zo een juist beeld te krijgen! Voor de familie en zijn vader is het nu ook meer zichtbaar en dat doet me wel goed...ik heb me jaren zo alleen gevoeld op dit gebied. Niemand zag wat ik zag bij Ken, de school wel, het revalidatiecentrum wel, de therapeuten wel maar de vader of familie niet. Nu hoor ik eindelijk zo stilletjes aan toch van...ja het is toch duidelijk aan het worden bij Ken of ja maar met zijn probleem is dat wel te verstaan enz... Wel dan heb ik soms zin om vreselijk te roepen: " Hoe denken jullie nu hoe ik me voel? Ik zeg dit al jaren maar ik ben altijd de mama geweest die vanalles zag dat er niet was en die geobsedeerd was! Ik ben blij dat ik mijn vertrouwen in mezelf niet verloren ben en blijven zoeken ben.Anders had ik nu zo ver niet gestaan in het begrijpen van onze Ken zijn wereld!!!
Maar dat zeg ik dan niet weer niet want dat leverd niets op e...toch doet het goed om dit eens van me af te schrijven. Ik bezie dit nu ook meer en meer met ander ogen...ok ik maak me wel zorgen voor later maar aan de andere kant probeer ik het een beetje te zien als een ontdekkingsreis doorheen mijn zoon zijn denkwereldje en probeer ik hem gewoon te helpen.
Binnen een paar weken komt er een nieuwe film uit in de bioscoop over een tienerjongen met autisme...eindelijk een film die niet de andere vormen van autisme laat zien dus helemaal niet zoals Rainman!!! Ik ga zeker kijken.
Zo nu ga ik weer naar mijn zoon want hij wou zijn zus bij hem (normaal maken August 30 Weer een stap verder!Het is zover, mijn kleine meid is ingeschreven voor het middelbaar onderwijs. Daar ging ik dan... door die gangen waar ik volgens mijn gevoel ook nog maar pas door holde. Langs diezelfde klaslokalen waar ik zoveel uren dik tegen mijn goesting door gebracht heb, diezelfde speelplaats waar ik mijn plekje veroverd had, diezelfde eetzaal waar ik bijna nooit zat alhoewel ik eigenlijk wel moest, zelfs enkele leerkrachten die ooit met heel veel engelengeduld mjn aandacht probeerde te trekken , al diezelfde dingen nu voor mijn kleine meid! Terwijl ik naar het lokaal wandelde voor de inschrijvingen dacht ik voortdurend... dit voeld echt vreemd aan, gaat de tijd nu echt zo vlug? Ik ben 33 en het lijkt of ik ook nog maar pas door die school holde, nu loop ik hier met mijn dochter die bijna even groot is als ik. Toch is het al 15 jaar geleden maar zo voeld het niet hoor. Ach ik ga er gewoon niet bij blijven stil staan en ik ga er van genieten!
Toch tof dat ze al veel mensen kent op die school, mijn zus gaat naar dezelfde school. Zij is 14 jaar en mijn dochter 12 dus dat zijn 2 vriendinnen dat kan je wel begrijpen. Mijn zus is ook bijna altijd bij mij in de vakanties en weekends. Ze hebben dezelfde vrienden, dezelfde hobby's, hetzelfde vreselijke ochtendhumeur!!! Ach dat nemen we er bij... leuke momenten heb ik al beleefd met die meiden. Vrijdagavond hebben we kennismaking in de school en nadien ga ik lekker wat terrassen met m'n grote meid! Met z'n tweetjes op een leuk terrasje naar de mooie jongens kijken... ze doet niks anders meer de laatste tijd. Hopelijk gaat dit wat minderen zodat ze ook wat tijd heeft voor school want dat zou ze wel eens kunnen vergeten! Zo ze kunnen aan een nieuw jaar beginnen, ik hoop dat ze veel plezier gaan beleven en ook wat bijleren e! Het zal raar doen die stilte overdag, 's morgens vroeg het warm bedje uit! Ik zie het al voor me, mijn zoontje met zijn nieuwe boekentas op z'n rug, slaapoogjes, mijn dochter August 21 For my dad!!!Father and Daughter I have got to say you have |
|
|
